مُرداب

در فصل تابستان چقدر زود دلتنگ غروبهای پاییز شده ام .

برگهای پاییز را با همه ی کهنه گیهایش دوست دارم . اصلا همین ساکت وبی ادعابودنش

 زیر پاهامون باعث شده که خودم و مثل اون بدونم . چون آنها خیلی  بی ادعا زیر پاهایم

 می شکنند و من هم به مانند آن چه ساده زیر پاهایی له می شوم.

نمی دونم چرا با وجود بودن فصل تابستان  دارم از فصل زردی می نویسم که هنوز مدتی

برای آمدنش مانده ، شاید دلیل واقعیت نوشته های اینبار من به خاطر این باشه که خیلی

زودتر از اینها در فصل زردش قرار گرفته ام . یا نه ، شایدم اصلا می خواهم با این کار ،

مدت دراز دوری از پاییز رو آنقدر برای خودم تداعی کنم تا زود برگردد .

تابستان ! تابستان ! ………….

نمی دونم چرا تابستان با همه ی گرمایش تو این فصل دیگه برام یه عادت شده ، یه عادتی

سخت و نفسگیر ، مثل نفس کشیدن ، تا حالا شده که از نفس کشیدن خسته شوید ؟ که اگر

هم شده باشید چاره ای جز تداومش ندارید !

به هر حال ا نقدر در انتظار فصل پاییز می مانم تا با آمدنش رد پاهایم را برای دردسر

نیافریدنم محو کنم و این صدای بی صدایم را درلا به لای برگهایش خشک کنم .

چه انتظار عظیمی .

 وقتی بمیرم

 بی شک مراسمی عظیم بر پا می شود

 کنجکاوان

 می آیند تا ببینند

 آیا

 واقعا مرده ام

 یا باز می خواهم

 دردسر بیافرینم !

 بیهوده لبخند می زنم . ناخدا گاه می زنم زیر گریه. با صدایی طاقت فرسامی گویم

 باور کنید من مرده ام. دیگر نمی خواهم دردسر بیافرینم. با این نفس هایم !!!

گویی ناتوانی قلم را در دستم احساس می کنم .

نمی دانم از چه بنویسم از تنهایی ازغربت یا از روزهای تکراری .

از چه بنویسم از روزهایی که آرام آرام قل می خورند و می گذرند بدون هیچ فریادی و تقویم خاک

 خورده هایی که فقط به درد یادداشت می خورند .

پس می نویسم از مرداب ! از من بی خوابی که در جاده ایی بی انتها قدم گذاشتم، تنی خسته وفرسوده

 که فقط راه رفتن در جاده ایی ممتد را در ذهنش حک کرده. جاده ایی که همیشه انتهایش راغبار

 خاکستری فرا گرفته . می خواهم بنویسم وشکایتها کنم از نی که از چه می نالد که من با نگاهی

 ساعتها گریستم ،از شیشه ایی که از چه می شکند که من در افکارم روزی اشکها بار خرد می شوم .

 می خواهم بنویسم ازکوهها که به چه می نالند  که عظمت سکوت دل من مردابها را در خود فرو کرده .

دیگراز مرداب چه بگویم حال که فقط شیشه ی سخت را لمس کرده وبس ودستانی که نرمی آب را

 نمی شناسند.

نمیدونم اون چیزی رو که می خواستم بنویسم اینها بود یا نه !

حداقل اینو می دونم که نمی شه نفسها و احساسات یک زنجیری را در یک صفحه نوشت ولی من باز

 بی صدا می نویسم که وسوسه ایست نفس کشیدن !  حجم نفس که در سینه ام زندانی است به اشتیاق

 برآمدن  می فشارم ، کاش بیش از این آموخته بودم بی نفس ، نفس کشیدن را ......

چقدر سرد است این نفس ......................

دیگه نمی خوام با خودم حرف بزنم لاا قل امروز، امروز می خوام حرفهام و به خودش بگم .

می خوام بهش بگم دلم براش تنگ شده خیلی وقته ازم سراغی نگرفته .

 نکنه من و یادت رفت ! نکنه باهام قهر کردی ، یا شایدم واقعا نمی خوای به حرفهام گوش بدی .

شنیدم امروزا هوای خیلی ها رو داری ، امروزا پای صحبت خیلی ها نشستی . من امروز کلی حرفهای

نگفته دارم که باید بهت بگم . خدایا اگه این دفعه به حرفهام گوش ندی هر شب تا صبح انقدر فریاد

می زنم تا بالاخره صدامو بشنوی . انقدر بغض بشکونم تا حتی دل سیاه شبم به حالم بسوزه و بباره

باور کن چیز زیادی ازت نمی خوام فقط می خوام کمکم کنی . بهم تولد دوباره بدی تا ذهنم مملو از

شادیهای کودکانه شود .همین ! فکر نمی کنم چیز زیادی ازت خواسته باشم .

این شعر و برات می نویسم چون می خوام زودتر جوابم و بدی

خدایا مثه یه بازی باختم و من ندیدم                                

انقده زجر کشیدم تا به تو من رسیدم

                                                         خدایاچرا زخمی وآهم ، چرا میون راهم                  

                                                         چرا شبا و روزا، دوباره من خرابم                

خدایا خیلی غریبم ، دیدی سیاهی دیدم              

چه بدجوری شکستم ، غبار نفس کشیدم             

                                                         خدایا اینارو گفتم ، چون بدونی که باختم              

                                                          تو بگو چرا عمق دردم ،چرا نیست دوای دردم       

خدایا دیگه نمی خوام تو به من بگی الهه           

من همون مرداب پیرم، که شبام تیره و تاره        

امروز دلم هوای بیرون و کرده ، دیگه از محیط سرد خانه خسته شدم دوست دارم به خیابان برم و

 تو کوچه پس کوچه هاش قدم بزنم تا نو شدن شهر و ببینم . واقعا اینبار می خواهم بگذارم

احساسم هوایی   بخورد . آخه می دونید چیه ؟ دیگه دعوای بین من و جهان به پایان رسیده ، دیگه

 با هم کنار اومدیم ، نمی خوام بگم که تسلیم خواسته های جهان شدم چون همیشه یه چیزی هست

که بازم نظرم و نسبت بهش تغییرمیده . حقیقتش اینه که تا قدمام روی کوچه پس کوچه های شهر

می رسه احساس می کنم شهر ، دلتنگو خاموشِ ، گویی موج دلتنگی خانه هم خیابان را در خود

فرو برده . شما نمی دونید این خیابون چقدرامروز گرفته است . با خودم می گم ای کاش کمال

الملک بود و این صحنه خاموش و روز خاکستری رو برروی تمام کوچه پس کوچه های دنیا برای

 نشان دادن به شما نقاشی می کرد.

من صدای گامهای عابران بی تفاوت را می شنوم که از کنارم می گذ شتند . چرا تواین جهان هیچ

 کس  دلواپس ، دلواپسیهای کودکان خیابانی نیست چرا هیچ کس به فکر این نیست که اونها هم

خسته اند از بس رنج دیر سال زمین و به دوش کشیده اند .

جهان! چرا فریادهای مرده شان را نمی شنوی . چرا وقتی دل تنهاشون از عمق اندوهی فریاد می

 زند  برای نجاتشان کاری نمی کنی. چرا همه در پی خورشیدن ، در پی یه چراغ کوچک و یه نور

 مهتابی برای خودشون. نه اصلا چرا ما هنگامی مهربان می شویم که دیگر گلها پژمرده شده اند

و گاهی هم می خواهیم مهربان باشیم اما دریغا که دیگر فرصتی نیست .

بگذریم ، مثل اینکه جهان امروز هم با من سر سازگاری نداره و از شانس بد من امروز هوا ابری

شد، باران گرفت و ما خیس نشدیم ولی کودکان خیابانی چی ............   

هر حروفی حکایت از سخنی است،خواستم هر حروفی رو برای خودم معنا کنم که متاسفانه

 نتونستم معنایی برای حروف ژ بنویسم خوشحال می شم برای کامل شدن این مطلب کمکم کنید.

بنام آن مهربانی که الف را به معنای آسمان، ب را به معنای باران سرد که از گونه های ما

جاری می شود پ را به معنای پرهای شکسته ، ت به معنای تارهای گیتار که با هر صدایش

تپش قلبهایمان را به صدا در می آورد ، ث آن را به معنای ثروتی که عشق را از یاد برده ، ج

را به معنای جاده های بی انتها ، چ به معنای چمدانهای بستهً غبار خورده درگوشهً اتاق ، ح به

معنای حسرتی است میان من و تو برای دیدار ، خ به معنای خنجری که به قلبمان فرو کردند ، د

به معنای دلهایی که دلسوزتر از دلدادگانند ، ذ به معنای ذاتی است میان همهً انسانها که من و او

، تووآن را به آتش جدایی انداخته است ، ر به معنای رفاقت چند سال میان من و او که دگر

پایدار نیست ، ز به معنای زخم دل همهً ماها که شکافی برداشته ، ژبه معنای ..... س به معنای

ساعتی که دگر به عقب بر نخواهد گشت تا ما باردیگر به آن روزهای خوش باهم بودن برگردیم

، ش به معنای آبشاری که همانند اشکهایمان برای یک لحظه از حرکت بازنخواهد ایستاد ، ص

به معنای صبرمان که دگر لبریز شده است ، ض به معنای ضربه ....  ط به معنای طوطی

سخن گو که گذشته مان را برای همهگان بازگو خواهد کرد، ظ به معنای ظلمی است که به ما

کردند و از یاد نخواهیم برد، ع به معنای عاقبت ، که روزی فرا خواهد رسید و ظلمها را تلافی

خواهد کرد ، غ به غیرتت که به خاطرم هیچ نکرد، ف به معنای فانوسی که خاموش شده است

و تا ابد خاموش خواهد ماند،  ق به معنای قسم به عشق پاکمان ،  ک به معنای کلیدی که لبهایمان

را برای دفاع کردن از عشقمان قفل کرده است ،  گ به معنای گل سرخی که به من داده ایی و

گفتی عشق آتشین مرا بپذیر ،  ل به معنای لبهای بسته که دیگرتاب سخن گفتن ندارد ،  م به

معنای مرگ که دگر فرا رسیده است ،  ن به معنای اشکی که دگر نای افتادن ندارد ،  و ب به

معنای وداع برای آخرین بار ، و در پایان ه  و ی را اینچنین معنا می کنم ه به معنای به یاد همهً

دلهای سوخته و همهً قلبهای شکسته که مرا وا داشته تا این واج ها را معنا کنم و بر این صفحهً

سرد بنگارم و در کلام آخر ی را به معنای یاسهای کبودی که عطرهای جدایی را بر همه جا پخش

کرده است و معنای تلخ جدایی را می دهد.